Kto wymyślił skoki narciarskie i styl V?

Skoki narciarskie to sport zimowy, w którym uczestnicy próbują wykonać najdłuższy skok po zjechaniu na nartach ze specjalnie skonstruowanej rampy. Na ostateczny wynik wpływa długość skoku, styl zawodnika i inne zmienne.

  • Poznasz historię skoków narciarskich.
  • Czy znasz zasady skoków narciarskich? Tu je poznasz.
  • Dowiesz się, ska wziął się styl V w skokach.
  • Znasz kobiety, które skakały na nartach? My Ci je przedstawimy.
Kto wymyślił skoki narciarskie i styl V
Kto wymyślił skoki narciarskie i styl V?

Skoki narciarskie i historia tej dyscypliny

Skoki narciarskie zostały wynalezione w Norwegii pod koniec 1800 roku przez Sondre Norheim i szybko rozpowszechniły się na całą Europę i Amerykę Północną na początku 1900 roku.

Rampa do skoków (w biegu), rampa startowa i skocznia do lądowania tworzą miejsce skoków narciarskich, często znane jako wzgórze. Każdy skok jest oceniany na podstawie tego, jak daleko poleci i jak dobrze jest wykonywany skok. Punkt konstrukcyjny (znany również jako punkt K) to linia oznaczona w obszarze lądowania, która działa jako „cel” do osiągnięcia dla zawodników. Ocena każdego sędziego może wynieść do 20 punktów. Z biegiem czasu metoda skoków rozwinęła się z równoległych skoków narciarskich z obiema rękami skierowanymi do przodu do „stylu V”.

Od 1924 roku skoki narciarskie są częścią Zimowych Igrzysk Olimpijskich i Mistrzostw Świata w Narciarstwie Klasycznym. Kobiety zaczęły uczestniczyć w tym sporcie w 1990 roku, a pierwsza kobieca impreza olimpijska odbyła się w 2014 roku. Międzynarodowa Federacja Narciarska organizuje wszystkie najważniejsze imprezy skoków narciarskich. Stefan Kraft jest oficjalnym rekordzistą świata w najdłuższej skok narciarski na świecie, który wykonał na skoczni vikersund w 2017 roku.

Skoki narciarskie i historia tej dyscypliny
Skoki narciarskie i historia tej dyscypliny

Historia skoków narciarskich w zarysie

Tak jak istnieją dowody na to, że lekkoatletyka (- link do artykułu) jest jedną z najstarszych dyscyplin, która powstała w starożytnej Grecji, są dowody na skoki narciarskie pod koniec 18 wieku. Pierwsze zawody w skokach narciarskich zostały przeprowadzone w Norwegii w 19 wieku, podobnie jak większość dyscyplin narciarstwa klasycznego. Pierwsze skoki narciarskie zostały udokumentowane w 1808 roku, kiedy Olaf Rye osiągnął wysokość 9,5 metra. Pierwszy w historii konkurs skoków narciarskich z nagrodami został przeprowadzony w Hydalsmo w 1866 roku, a wygrał go Sondre Norheim, znany jako „ojciec” nowoczesnych skoków narciarskich.

W 1875 roku na skoczni Husebyrennet w Oslo w Norwegii odbył się pierwszy duży turniej skoków narciarskich. Impreza została przeniesiona do Holmenkollen w 1892 roku z powodu nieodpowiedniej infrastruktury i warunków pogodowych i nadal jest jedną z głównych imprez w sezonie skoków narciarskich.

Sondre Norheim i narciarz klasyczny Karl Hovelsen przenieśli się do Stanów Zjednoczonych pod koniec 1800 roku i zaczęli rozwijać tam sport. Na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1924 w Chamonix we Francji skoki narciarskie były ważnym wydarzeniem. Od tego czasu sport ten był uwzględniany w każdej Olimpiadzie.

Impreza na dużej skoczni została po raz pierwszy zaprezentowana na Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Klasycznym w Zakopanem w 1964 roku. Normalna skocznia została dodana do harmonogramu olimpijskiego na Zimowe Igrzyska Olimpijskie 1964 w tym samym roku. Na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1988 roku dodano imprezę drużyną.

Historia skoków narciarskich w zarysie
Historia skoków narciarskich w zarysie

Podstawowe zasady skoków narciarskich

Skocznia narciarska składa się z rampy do skoków (w biegu), stołu startowego i skoczni do lądowania, z których wszystkie znajdują się na stromym zboczu. Zawodnicy zjeżdżają z tej samej pozycji na szczycie, osiągając wysokie prędkości na stole startowym, skoczek osiąga prędkość na progu od 22 do 30 m/s (80-108 km/h) i wybija się z niego. Utrzymują swoje ciała i narty w aerodynamicznej pozycji w powietrzu, co pozwala im zmaksymalizować długość skoku. Nachylenie do lądowania jest zaprojektowane w taki sposób, że trajektoria skoczka jest prawie równoległa do niego, a względna wysokość sportowca do podłoża stopniowo maleje, co powoduje miękkość i bezpieczne lądowanie. Za lądowiskiem znajduje się wybieg, który jest dużym płaskim lub pochylonym obszarem, który pozwala narciarzowi bezpiecznie zwolnić.

Podstawowe zasady skoków narciarskich
Podstawowe zasady skoków narciarskich

Styl V podczas skoku i nowa jakość skakania

Każdy skok jest podzielony na cztery sekcje: bieg, start (skok), lot i lądowanie.

W porównaniu ze starą metodą z nartami równoległymi współcześni narciarze mogą przekroczyć odległość skoczni startowej o około 10%, wykorzystując styl V, który został pierwotnie zapoczątkowany przez Szwedzkiego skoczka narciarskiego Jan Boklöv w połowie 1980 roku. Skoczek narciarski podczas skoku w stylu V ustawia narty w kształt litery V, a nie równolegle do siebie.

Metody Kongsbergera, Däescherai Windischa były jednymi z technik stosowanych wcześniej. Skoczek narciarski schodził z biegu wzgórza z obiema rękami skierowanymi do przodu aż do połowy 1960 roku. Zmieniło się to w 1950 roku, kiedy Andreas Däscher opracował metodę Däschera jako odmianę procedur Kongsbergera i Windischa. Styl H, który jest w zasadzie mieszanką stylu równoległego i stylu V, w którym narty są rozłożone niezwykle szeroko i utrzymywane równolegle w formie „H”, jest mniej używaną techniką od 2017 roku. Domen Prevc często z niego korzysta.

Technika lądowania Telemark, nazwana na cześć norweskiego hrabstwa Telemark, wymaga od narciarzy kontaktu z ziemią. Obejmuje to lądowanie z jedną nogą przed drugą i lekko zgiętymi kolanami, podobnie jak robią to narciarze Telemark. Niewykonanie lądowania Telemarkiem skutkuje odjęciem punktów za styl przez sędziów.

Skocznia narciarska
Skocznia narciarska

Kobiety w skokach narciarskich.

Ingrid Olsdatter Vestby, 16-letnia Norweżka, stała się pierwszą znaną skoczkinią narciarską, kiedy brała udział w turnieju w Trysilw Norwegiiw styczniu 1863 roku.

Od sezonu 2004/05 w Pucharze Kontynentalnym kobiety uczestniczą w zawodach na wysokim poziomie.

W turnieju tym Międzynarodowa Federacja Narciarska zorganizowała trzy zawody drużynowe kobiet, które są jedynymi imprezami drużynowymi w historii skoków narciarskich kobiet.

Sara Takanashi jest najbardziej utytułowanym skoczkiem narciarskim w historii, czterokrotnie wygrała Puchar Świata.

Lindsey Van, amerykańska skoczkini narciarska, została pierwszą mistrzynię świata.

Kobiety uczestniczyły w Pucharze Świata po raz pierwszy w sezonie 2011/12. Inauguracyjne wydarzenie odbyło się 3 grudnia 2011 roku w Lysgrdsbakken na regularnej skoczni Lillehammer. Sarah Hendrickson była pierwszą kobietą, która zwyciężyła Puchar Świata, a także pierwszą mistrzynią Pucharu Świata kobiet w skokach narciarskich. Wcześniej kobiety brały udział tylko w sezonach Pucharu Kontynentalnego.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *